Σάββατο 8 Οκτωβρίου 2016

Ἀκολουθία Ὁσίου ΜΟΝΩΝΟΣ τοῦ Θαυματουργοῦ, τοῦ ἐν Κύπρῳ



κολουθία σίου ΜΟΝΩΝΟΣ το Θαυματουργο, το ν Κύπρ
Ψαλλομένη  τ 11η Δεκεμβρίου

ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ

Μετά τόν Προοιμιακόν τό Μακάριος  νήρ. Ες τό Κύριε κέκραξα  στμεν  στίχους  στ’ καί  ψάλλομεν  Στιχηρά  Προσόμοια.
χος  πλ. δ’.   το  παραδόξου  θαύματος.
Πάτερ Νόμων θεσπέσιε, το βραμ μιμητής, ψευδς χρημάτισας, θεραπεύων πάντοτε, τος πρς σ καταφεύγοντας· Ἰὼβ κτήσω, τν ν τος πόνοις στεῤῥόν, Δαβδ τν προν ντως ζήλωσας, βίον σάγγελον, π γς διήνυσας, τν ρεκτν φθασας τ σχατον, πρ μν δυσωπν. (Δίς).
Πάτερ Νόμων πανένδοξε, Ταμασέων λαός, πρς παντοίαν πήρειαν, πικαλουμένων σε, μετ πόθου κα πίστεως κα λυτρουμένων πάσης κακώσεως κα τος νοσοσιν ασιν δώρησαι. θείας, σιε, κα θερμς πρεσβείας σου, δι’ ς μς, σπερ τεχος ἄῤῥηκτον φρουρες, πανόσιε. (Δίς).
Πάτερ Νόμων μακάριε, σ τν ζυγν το Χριστο, π’ μων ράμενος, τ Σταυρ τν παρσιν, το Σατν καταβέβληκας κα τς ρήμους πόλεις νέδειξας, δι το τρόπου τς πολιτείας σου. παμμακάριστε, σκητν τ καύχημα, δι Χριστόν παύστως κέτευε, λεηθναι μς.
Νόμων πατρ μν σιε, ν ρημίαις εί κα σπηλαίοις κα ρεσι, πίστει διαιτώμενος, τν Θεν ξεζήτησας κα Τοτον ερες σπερ πόθησας, νεπιστρόφ ψυχ νευρούμενος, τας ναβάσεσι τας καλας κάστοτε κα μοναστν γέγονας συμμέτοχος, θεομακάριστε.
Δόξα. χος πλ. β΄.
Δετε παντες πιστοί, ξίως παινέσωμεν, Νόμωνα τν θαυμάσιον· νέμει γρ άματα τος πιστς προσκυνοσιν ατόν. Οτος γρ τ πλ το Σταυρο, το Βελίαρ τ βέλη κατέαξεν, τς μηχανς δ ατο κα τ τοξεύματα, ες οδν λογισάμενος· δι κα τν οράνιον τρίβον εκόλως βάδισεν κα νν σν γγέλοις εφραίνεται, τρανς τν Χριστν νοπτριζόμενος κα πρεσβεύων παύστως, πρ τν πίστει κα πόθ τν γίαν μνήμην τελούντων ατο.
Κα νν. Τς μ μακαρίσει Σε...

Εσοδος, Φς λαρόν, τ Προκείμενον τς μέρας κα τ ναγνώσματα.
Σοφας Σολομντος τ νγνωσμα (κεφ. 4, 7-15).
Δίκαιος ἐὰν φθάσῃ τελευτῆσαι, ἐν ἀναπαύσει ἔσται. Γῆρας γὰρ τίμιον, οὐ τὸ πολυχρόνιον, οὐδὲ ἀριθμῷ ἐτῶν μεμέτρηται. Πολιὰ δέ ἐστι φρόνησις ἀνθρώποις, καὶ ἡλικία γήρως, βίος ἀκηλίδωτος. Εὐάρεστος Θεῷ γενόμενος ἠγαπήθη· καὶ μεταξὺ ἁμαρτωλῶν μετετέθη. Ἡρπάγη, μὴ κακία ἀλλάξῃ σύνεσιν αὐτοῦ, ἢ δόλος ἀπατήσῃ ψυχὴν αὐτοῦ· βασκανία γὰρ φαυλότητος ἀμαυροῖ τὰ καλά, καὶ ῥεμβασμὸς ἐπιθυμίας μεταλλεύει νοῦν ἄκακον. Τελειωθεὶς ἐν ὀλίγῳ, ἐπλήρωσε χρόνους μακρούς· ἀρεστὴ γὰρ ἦν Κυρίῳ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ, διὰ τοῦτο ἔσπευσεν ἐκ μέσου πονηρίας. Οἱ δὲ λαοὶ ἰδόντες, καὶ μὴ νοήσαντες, μηδὲ θέντες ἐπὶ διανοίᾳ τὸ τοιοῦτον ὅτι χάρις καὶ ἔλεος ἐν τοῖς ὁσίοις αὐτοῦ, καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς αὐτοῦ. …
Σοφας Σολομντος τ νγνωσμα (κεφ. 3, 1-9).
Δικαίων ψυχαὶ ἐν χειρὶ Θεοῦ, καὶ οὐ μὴ ἅψηται αὐτῶν βάσανος. Ἔδοξαν ἐν ὀφθαλμοῖς ἀφρόνων τεθνάναι, καὶ ἐλογίσθη κάκωσις ἡ ἔξοδος αὐτῶν, καὶ ἡ ἀφ᾿ ἡμῶν πορεία σύντριμμα, οἱ δὲ εἰσὶν ἐν εἰρήνῃ. Καὶ γὰρ ἐν ὄψει ἀνθρώπων ἐὰν κολασθῶσιν, ἡ ἐλπὶς αὐτῶν ἀθανασίας πλήρης. Καὶ ὀλίγα παιδευθέντες, μεγάλα εὐεργετηθήσονται. Ὅτι ὁ Θεὸς ἐπείρασεν αὐτούς, καὶ εὗρεν αὐτοὺς ἀξίους ἑαυτοῦ. Ὡς χρυσὸν ἐν χωνευτηρίῳ ἐδοκίμασεν αὐτούς, καὶ ὡς ὁλοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αὐτούς. Καὶ ἐν καιρῷ ἐπισκοπῇς αὐτῶν ἀναλάμψουσι, καὶ ὡς σπινθῆρες ἐν καλάμῃ διαδραμοῦνται. Κρινοῦσιν ἔθνη, καὶ κρατήσουσι λαῶν, καὶ βασιλεύσει αὐτῶν Κύριος εἰς τοὺς αἰῶνας, οἱ πεποιθότες ἐπ' αὐτῷ, συνήσουσιν ἀλήθειαν, καὶ οἱ πιστοὶ ἐν ἀγάπῃ προσμενοῦσιν αὐτῷ· ὅτι χάρις καὶ ἔλεος ἐν τοῖς ὁσίοις αὐτοῦ, καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς αὐτοῦ.
Σοφίας Σολομντος τ νάγνωσμα (ε 15-23, στ 1-3).
Δίκαιοι εἰς τὸν αἰῶνα ζῶσι, καὶ ἐν Κυρίῳ ὁ μισθὸς αὐτῶν, καὶ ἡ φροντὶς αὐτῶν παρὰ Ὑψίστῳ. Διὰ τοῦτο λήψονται τὸ βασίλειον τῆς εὐπρεπείας, καὶ τὸ διάδημα τοῦ κάλλους ἐκ χειρὸς Κυρίου, ὅτι τῇ δεξιᾷ αὐτοῦ σκεπάσει αὐτούς, καὶ τῷ βραχίονι ὑπερασπιεῖ αὐτῶν. Λήψεται πανοπλίαν, τὸν ζῆλον αὐτοῦ, καὶ ὁπλοποιήσει τὴν κτίσιν εἰς ἄμυναν ἐχθρῶν. Ἐνδύσεται θώρακα δικαιοσύνην· καὶ περιθήσεται κόρυθα, κρίσιν ἀνυπόκριτον. Λήψεται ἀσπίδα ἀκαταμάχητον, ὁσιότητα, ὀξυνεῖ δὲ ἀπότομον ὀργὴν εἰς ῥομφαίαν· συνεκπολεμήσει αὐτῷ ὁ κόσμος ἐπὶ τοὺς παράφρονας. Πορεύσονται εὔστοχοι βολίδες ἀστραπῶν, καὶ ὡς ἀπὸ εὐκύκλου τόξου, τῶν νεφῶν, ἐπὶ σκοπὸν ἁλοῦνται, καὶ ἐκ πετροβόλου θυμοῦ πλήρεις ῥιφήσονται χάλαζαι. Ἀγανακτήσει κατ᾿ αὐτῶν ὕδωρ θαλάσσης, ποταμοὶ δὲ συγκλύσουσιν ἀποτόμως· ἀντιστήσεται αὐτοῖς πνεῦμα δυνάμεως, καὶ ὡς λαῖλαψ ἐκλικμήσει αὐτούς. Καὶ ἐρημώσει πᾶσαν τὴν γῆν ἀνομία, καὶ ἡ κακοπραγία περιτρέψει θρόνους δυναστῶν. Ἀκούσατε οὖν, Βασιλεῖς, καὶ σύνέτε· μάθετε, δικασταί, περάτων γῆς, ἐνωτίσασθε, οἱ κρατοῦντες πλήθους, καὶ γεγαυρωμένοι ἐπὶ ὄχλοις Ἐθνῶν. Ὅτι ἐδόθη παρὰ Κυρίου ἡ κράτησις ὑμῖν, καὶ ἡ δυναστεία παρὰ Ὑψίστου.

Ες τν Λιτήν, διόμελα. χος α΄.
Τν Κυπρίων πιστοί, πόθ συνδράμετε σήμερον, ν τ τεμένει Νόμωνος το πανσόφου κέστορος· νέμει γρ άματα δαψιλς, τος ατοσιν ατο κα ψυχικν νοσημάτων, παρέχει ασιν, τος νεκρώσασι σάρκα, τς το Κυρίου στοργς.
π νεότητος, Πάτερ, τν κόσμον κατέλειπες κα τ το κόσμου πάντα, ες οδν λογισάμενος, τν ρημον κατέλαβες κα μονάζοντα βίον, δι᾿ λου νέφηνας· δι ν ορανος, ερες μισθν τν καμάτων σου· λλ πρέσβευε τ Κυρί πρ μν, Νόμων παναοίδημε.
παρνησάμενος κόσμον κα τ ν κόσμ, σιε, τς το Κυρίου στοργς, τν γρ Σταυρν Ατο, π᾿ μων ράμενος, εαγγελικς Χριστ κολούθησας. ς ν παραδείσ μυστικς, τ σπηλαί διαιτώμενος κα νν ν ορανος αλιζόμενος, Νόμων πατήρ μν σιε, το πρεσβεύειν πρ τν ψυχν μν.
Δόξα. χος πλ. α΄.
σιε Πάτερ, τς φωνς το Εαγγελίου το Κυρίου κούσας, τν κόσμον κατέλειπες, τν πλοτον κα τν δόξαν, ες οδν λογισάμενος. θεν πσιν βόας· γαπήσατε τν Θεν κα ερήσετε χάριν αώνιον, μηδν προτιμήσητε τς γάπης ατο, να ταν λθ ν τ δόξ Ατο, ερήσητε νάπαυσιν μετ πάντων τν γίων, ν τας κεσίαις, Χριστέ, φύλαξον κα σσον τς ψυχς μν.
Κα νν.
Μακαρίζομέν σε Θεοτόκε Παρθένε, καὶ δοξάζομέν σε, οἱ πιστοὶ κατὰ χρέος, τὴν πόλιν τὴν ἄσειστον, τὸ τεῖχος τὸ ἄρρηκτον, τὴν ἀρραγῆ προστασίαν, καὶ καταφυγήν τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Ες τόν Στίχον. χος α΄. Πανεύφημοι Μάρτυρες.
Νόμων πανεύφημε, καλς τς σαρκς τ φρόνημα, καθυποτάξας τ πνεύματι, ορανοδρόμ τε πιβς τεθρίππ, ρετν χήματι, νέπτης πρς τ κάλλος τ ἄῤῥητον, ο μφορούμενος, νν βραβεύεις τας ψυχας μν, τν ερήνην κα τ μέγα λεος.
Στίχ. Τίμιος ναντίον Κυρίου θάνατος το σίου Ατο.
Τν Κυπρίων πέρατα, τ σ νν κηρύττει θαύματα, Νόμων, παναληθέστατα· θαυματουργίαις γάρ μειβώμενός σε Χριστς κόσμησε, τν σάρκα δι᾿ ατν πενέκρωσας κα μετ θάνατον, τν θαυμάτων κατηξίωσεν, εδοξίας κα μακαριότητος.
Στίχ.: Μακάριος νρ φοβούμενος τν Κύριον.
Νόμων παναοίδημε, πυκνας ἀῤῥωστείαις σώματος κα σθενείαις ώμενος, ψυχν μακάριε, τν πταισμάτων λσον, τν δεσμν το φεως, τ θεί δυναστεί Χριστο μν· κα νν νάστησον, κ πταισμάτων καταπτώσεως, τος ν πίστει τιμντας τν μνήμην σου.
Δόξα. χος πλ. β΄.
Σήμερον τν ρθοδόξων τ συστήματα, τ σορ το σίου, μετ πόθου συντρέχουσιν, να λάβωσιν άματα, ψυχς τε κα σώματος· παρέχει γρ πλουσίως, τος νοσοσι τν ασιν· δι κα μες μετ πόθου, σο κράζομεν· χαίροις σίων γκαλλώπισμα, Νόμων παμμακάριστε, τς Κύπρου τ θρέμμα, τν Χριστν γκολπωσάμενος κα τ τερπν το κόσμου ες οδν λογισάμενος, να τν ντως ζωήν, παρ Χριστο λάβς, σιε, το πρεσβεύειν παύστως, ες τ σωθναι τς ψυχς μν.
Κα νν. Θεοτοκίον.
ποιητὴς καὶ λυτρωτής μου Πάναγνε, Χριστὸς ὁ Κύριος, ἐκ τῆς σῆς νηδύος προελθών, ἐμὲ ἐνδυσάμενος, τῆς πρῴην κατάρας τὸν Ἀδὰμ ἠλευθέρωσε. Διό σοι Πάναγνε, ὡς τοῦ Θεοῦ Μητρί τε, καὶ Παρθένῳ ἀληθῶς, βοῶμεν ἀσιγήτως, τὸ Χαῖρε τοῦ Ἀγγέλου. Χαῖρε Δέσποινα, προστασία καὶ σκέπη, καὶ σωτηρία τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
πολυτίκιον. χος α΄. Τς  ρήμου  πολίτης.
Ταμασέων τ κλέος κα Κυπρίων γλάϊσμα κα θαυματουργς ντως φθης, Νόμων πατήρ μν σιε· νηστεί κατατήξας τς σαρκός, λόγους νθυμήσεις πανσθενς· θεν χάριν αμάτων ξ ορανν δέξω, θεόπνευστε. Δόξα τ δεδωκότι σοι σχύν, δόξα τ σ στεφανώσαντι, δόξα τ νεργοντι δι σο πσιν άματα.
Δόξα τ ατό. Κα νν. Θεοτοκίον.
Τοῦ Γαβριὴλ φθεγξαμένου σοι, Παρθένε τὸ Χαῖρε, σὺν τῇ φωνῇ ἐσαρκοῦτο, ὁ τῶν ὅλων Δεσπότης, ἐν σοὶ τῇ ἁγίᾳ κιβωτῷ, ὡς ἔφη ὁ δίκαιος Δαυΐδ. Ἐδείχθης πλατυτέρα τῶν οὐρανῶν, βαστάσασα τὸν Κτίστην σου, δόξα τῷ ἐνοικήσαντι ἐν σοί, δόξα τῷ προελθόντι ἐκ σοῦ, δόξα τῷ ἐλευθερώσαντι ἡμᾶς, διὰ τοῦ τόκου σου.

ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ
Μετ τν α΄ Στιχολογίαν,
Κάθισμα. χος πλ. α΄. Τν συνάναρχον.
Τν σκητν το Κυρίου μνοις τιμήσωμεν, ς νεκρώσαντα πάσας τς προσβολς τ παθν, δι’ γκρατείας κα στερρς πομονς ς ληθς κα καταισχύναντα σφοδρς, τν ντίπαλον χθρν κα πάσας τούτου πάρσεις· κα νν πρεσβεύοντα τ Κυρί, λεηθναι τς ψυχς μν.
Δόξα τ ατό. Κα νν. Θεοτοκίον.
Χαῖρε πύλη Κυρίου ἡ ἀδιόδευτος, χαῖρε τεῖχος καὶ σκέπη τῶν προστρεχόντων εἰς σέ, χαῖρε ἀχείμαστε λιμὴν καὶ Ἀπειρόγαμε, ἡ τεκοῦσα ἐν σαρκὶ τὸν Ποιητὴν σου καὶ Θεόν, πρεσβεύουσα μὴ ἐλλείπῃς, ὑπὲρ τῶν ἀνυμνούντων, καὶ προσκυνούντων τὸν Τόκον σου.
Μετ δ τν β΄ Στιχολογίαν, Κάθισμα.
χος δ΄. πεφάνης σήμερον.
Τ φωτ λαμπόμενος τ προσίτ, ς στρ ξέλαμψας ν τος Κυπρίοις, διδαχας καταφωτίζων, μακάριε, τος διστάκτ ψυχ προσιόντας σοι.
Δόξα. μοιον.
Ταμασέων στραψας ς ωσφόρος κα τν Κύπρον λαμψας, τας φαεινας σου ρετας, Νόμων πατρ μν σιε, πσιν κλάμψας, τ φς τ τς χάριτος.
Κα νν. Θεοτοκίον.
πελεύσει Πνεύματος το Παναγίου, το Πατρς τν σύνθρονον κα μοούσιον, φων γγέλου, Κόρη, συνέλαβες, Θεοκυτορ, δμ νάκλησις.

Μετ τν Πολυέλεον, Κάθισμα, χος γ΄. Θείας πίστεως.
Μέγα νομα τ σ πατρίδι, προεξένησαν ο σο γνες, Νόμων σίων γκαλλώπισμα· οκ φανς οσα γρ οδ πρότερον, νν δι σ π πλέον πεφήμισται, μακάριε, δι εχαρίστως θροισται, πιτελέσαι σου νν τ μνημόσυνα.
Δόξα. Κα νν. Θεοτοκίον. Τν ραιότητα τς παρθενίας.
Τς συμπαθείας σου πλοτον τν μετρον κα δυναστείας σου, κράτος τ μαχον, ναλαβόμενος ες νον, προσέδραμον τ σκέπ σου· τρόμ συνεχόμενος κα δεινς πορούμενος, κράζω κ βαθέων μου, τς καρδίας τος δάκρυσι· Παρθένε Θεοτόκε βοήθησον, σσόν με, σσον τν νάξιον.

Ο ναβαθμοί. Τ α΄ ντίφωνον το δ΄ χου.
Προκείμενον: Δίκαιος ς φονιξ νθήσει κα σε κέδρος ν τ Λιβάν πληθυνθήσεται .
Στίχος: Τίμιος ναντίον Κυρίου θάνατος το σίου Ατο.
Εαγγέλιον. Ζήτει τό  ν τ ρθρ το γίου Σάββα.
Ν' Ψαλμός.
Δόξα: Τας το Σο σίου πρεσβείαις...
Κα νν: Τας τς Θεοτόκου πρεσβείαις...
Στίχ. λεμον, λέησόν με, Θεός... χος πλ. β΄.
Σήμερον τν ρθοδόξων τ συστήματα, τ σορ το σίου, μετ πόθου συντρέχουσιν, να λάβωσιν άματα, ψυχς τε κα σώματος· παρέχει γρ πλουσίως, τος νοσοσι τν ασιν· δι κα μες μετ πόθου, σο κράζομεν· χαίροις σίων γκαλλώπισμα, Νόμων παμμακάριστε, τς Κύπρου τ θρέμμα, τν Χριστν γκολπωσάμενος κα τ τερπν το κόσμου ες οδν λογισάμενος, να τν ντως ζωήν, παρ Χριστο λάβς, σιε, το πρεσβεύειν παύστως, ες τ σωθναι τς ψυχς μν.

Κανν τς Θεοτόκου ες ς΄ κα το γίου ες η΄.
δ α΄. χος πλ. δ΄. γρν διοδεύσας
Πατέρων προέξαρχε θαυμαστέ κα τν σθενούντων κα νοσούντων ατήρ, τν ζοφωμένην μου καρδίαν, κ πάσης χλύος φωταγώγησον.
πέλαβες, γιε, μοιβάς τν πόνων κα γέρα τν γώνων σου τν σεπτν, τν μετ γγέλων χαρμοσύνην κα κληρουχίαν τν σωτήριον.
Μακάριος γέγονας ληθς κα τν μακαρίων κληρώσω τν νω γν, Νόμων τρισμάκαρ κα δικαίως, εληφας τν χάριν τν άσεων.
Θεοτοκίον.
Λύτρωσαι γεέννης κα τς φλογός τς αωνιζούσης, Παναγία, τν Θεόν γαστρ συλλαβοσα, Θεοτόκε, νπερ δυσώπει σσαι τς ψυχς μν.

δ γ΄. Ορανίας ψδος.
Μετριώτατος φθης, προς, εθς, κακος, σιος, πλος τε κα σώφρων, Νόμων νδοξε, κδυσωπομέν σε, π παντοίας νάγκης ῥῦσαι τος κέτας σου, ξιοθαύμαστε.
Μαθητς το Σωτρος κα τν Ατο πράξεων, γγελομιμήτως γένου, τρόπων χρηστότητι, θεν μετάρσιος ες ορανος νεδείχθης, κα γγέλων γέγονας σύσκηνος, σιε.
π πάσης νάγκης φθοροποιο, γιε, νόσου κα δεινς ρρωστείας πρόφθασον, σσόν με· τν σθενούντων γάρ, σ ατρ νεδείχθης, πικαλουμένων σε, Νόμων νδοξε.
Θεοτοκίον.
Ορανν πλατυτέρα κα Χερουβεμ χραντε κα νδοξοτέρα τν νω πασν δυνάμεων, Παρθένε χραντε, σεσαρκωμένον τν Λόγον, ν κοιλί φέρουσα, μόνη Πανύμνητε.

Κάθισμα. χος πλ. δ΄. Τν Σοφίαν κα Λόγον.
Τν Σταυρν το Κυρίου ρας, σοφέ, κα Ατ μέχρι τέλους κολουθν, τν νον οχ πέστρεψας ν τ κόσμ, θεόσοφε, γκρατεί κα πόνοις,τ πάθη νέκρωσας,κα ναν τοίμασας σατν τ Κυρί σου. θεν χαρισμάτων μοιβν κομίσω, ἰᾶσθαι νοσήματα κα διώκειν τ πνεύματα, θεοφόρε Πατρ μν· πρέσβευε Χριστ τ Θε, τν πταισμάτων φεσιν δωρήσασθαι, τος ορτάζουσι πόθ, τν γίαν μνήμην σου.
Θεοτοκίον.
Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον ἐν σῇ γαστρί, συλλαβοῦσα ἀφράστως Μήτηρ Θεοῦ, τῷ κόσμῳ ἐκύησας, τὸν τὸν κόσμον κατέχοντα, καὶ ἐν ἀγκάλαις, ἔσχες τὸν πάντα συνέχοντα, τὸν τροφοδότην πάντων, καὶ πλάστην καὶ Κύριον· ὅθεν δυσωπῶ σε, Παναγία Παρθένε, καὶ πίστει δοξάζω σε, τοῦ ῥυσθῆναι πταισμάτων μου, ὅταν μέλλω παρίστασθαι, πρὸ προσώπου τοῦ Κτίστου μου, Δέσποινα Παρθένε ἁγνή, τὴν σὴν βοήθειαν τότε μοι δώρησαι· καὶ γὰρ δύνασαι, ὅσα θέλεις Πανάμωμε.

δ δ΄. Εσακήκοα Κύριε.
Κατανύξεως πέφυκε, χρος τ σπήλαιον, ν οκησας, τς άσεις γρ κάστοτε πιδαψιλεύεις, παμμακάριστε.
π πάσης μ λύτρωσαι, βλάβης το λάστορος, τρισόλβιε, Νόμων θεομακάριστε, κα παντς κινδύνου με διάσωσον.
ωμαλέον μάτιον σχες, θεοφόρε, κα νυπόδητος διεπάτησας τος νθρακας, βίου το γεώδους τ δοξάριον.
Θεοτοκίον.
πέρ φύσιν  κύησας, χραντε  Παρθένε,  τόν  περούσιον  Θεόν  Λόγον,  τόν  προάναρχον, ν  δυσώπει  σσαι  τάς  ψυχάς  μν.

δ ε΄. να τί μ πώσω.
ασαι μου τ πάθη, τ παρενοχλοντά με ξ φροσύνης μου, σκότισέ με δονας Βελίαρ κα πέπτωκα. λλ᾿ νάστησόν με κα πρς τ φς τν προσταγμάτων, το Κυρίου κατεύθυνον δέομαι.
καινν κουσμάτων, νπερ κηκόαμεν π τ μνήμ σου, Νόμων τρισμάκαρ, τν θαυμτων τ πλήθη τ πειρα, ατρεύεις πάντας, περιχαρς τος πονουμένους κα παρέχεις φθόνως άματα.
Νοσηλεύομαι λως κα κατακαμπτόμενος βάρει τν θλίψεων, τν μαρτιν μου τ κακ προαιρέσει συνέχομαι. ξανάστησόν με τς χαλεπς κα κακοτέχνου, Νόμων Θεοφόρε, πατρ μν.
Θεοτοκίον.
Κατ χρέος Σε πάντες, Δέσποινα κηρύττομεν κα μακαρίζομεν, γενεα Σ πσαι τν νθρώπων δοξάζουσιν, χραντε. Σ γρ μόνη πέλεις Χριστιανν προστασία, Θεοτόκε Παρθένε Πανάχραντε.

δ ς΄. λάσθητί μου, Σωτήρ.
πόθετον τ Χριστ ράθης σκεος κα τίμιον, τας ρετας δαδουχ, το κόσμου τ πέρατα, παμμάκαρ θεόληπτε, Νόμων θεόφρον, μ λλείπς τος τιμντάς σε.
Θεμέλιον ἀῤῥαγές πέθου ν τ καρδἱᾳ σου, τν πίστιν κα προσευχήν κα τν μετριότητα, γρυπνίαν σύντονον περιπεφραγμένος, δι βίου περαιούμενος.
ν τ σπηλί, σοφέ, τν βίον σου διεπέρασας, δακρύων κα στεναγμν, τος νθρακας σβεσας τος τς ματαιότητος κα τν τν πραέων, κληρώσω γν ς ερηται.
Θεοτοκίον.
γίασμα νοητόν κα θραυστον λαστήριον κα κιβωτν ληθς κα στάμνον κα τράπεζαν κα λυχνίαν πάγχρυσον κα σκηνν κα πόκον, Θεοτόκε Σ κηρύττομεν.

Κοντάκιον. χος β΄. Τος σφαλες κα θεοφθόγγους κήρυκας.
Τν σκητν τς ληθείας παντες, νευφημήσωμεν πιστοί ς ναλάμψαντα αμάτων κτνας κα φωτίζοντα, τος ν πίστει προσιόντας τ σορ ατο, δι τοτο συμφώνως κβοήσωμεν· Νόμων πατρ μν σιε, μ παύσ πρεσβεύων πρ πάντων μν.
Οκος.
Τν το κόσμου σαφς ματαιότητα, ννον Νόμων θαυμάσιος κα τν κόσμον κ καρδίας μεμίσηκε κα τ πάθη δεινς χαλίνωσε, τν Σταυρν το Κυρίου ράμενος κα τν σάρκα δουλώσας τ πνεύματι, ξω σαρκς κα το κόσμου γενόμενος, ες ορανος νέδραμεν, νθα τν ορταζόντων,χος κατάπαυστος κα δ κα χαρ νεκλάλητος, σν γγέλοις χορεύων κα γαλλόμενος. Δι Πάτερ σν πόθ καρδίας βομέν σοι· μ παύσ πρεσβεύων πρ πάντων μν.
Συναξάριον.
Τ ατ μην ια΄, το σίου κα Θεοφόρου Πατρς μν Νόμωνος το θαυματουργο.
Στίχοι·
σφν νοητν ρετν ζωσμένος,
Εζωνος Νόμων πρς πόλον τρέχει.
Χος, δεκάτ πρώτ, Νόμωνα δέχθη.
Τας ατο γίαις πρεσβείαις Χριστ Θεός, λέησον κα σσον μς. μήν.

δ ζ΄. Παδες βραίων ν καμίν.
ύστης γένου δεομένοις, τος προστρέχουσι τ σκέπ σου, θεόφρον, π βλάβης χθρν κα νόσων κα σκανδάλων, Νόμων κραυγάζοντες· Θες ελογητς ε.
μωμος γέγονεν βίος, καθαρωτάτη, σοφέ μαρτυρία κα σωτήριος πσι τος πίστει προσιοσι, τ θήκη τν λειψάνων σου, Νόμων θαυματοφόρε.
Πάθη κατεύνασας σαρκός σου, μετ σώματος γγέλους μιμήσω, παραδείσου τρυφς γένου κληρονόμος, ναβον μετάρσιος· Θες ελογητς ε.
Θεοτοκίον.
Σ μ διάσωσον, Παρθένε, π θλίψεως κα ζάλης κα κινδύνων κα δεινς συμφορς κα πάσης μαρτίας, τν Θεν κυήσασα, ν σπόρως συλλαβοσα.

δ η΄. πταπλασίως κάμινον.
Εσεβοφρόνως ζησας, Νόμων παμμακάριστε, κα δικαιοσύνην κα νδρείαν, σιε, σν τούτοις τν φρόνησιν κα τν γάπην κα προσευχήν κα τν σωφροσύνην ξασκήσας, θεόφρον, γκράτειαν κα πσαν ρετν τελειώσας, ες ορανος μετέστης κα ζς ες τος αἰῶνας.
π τν σκέπην, γιε, σο, πρς σ καταφεύγοντες, πάντες ο νοσοντες κα δεινς κολαζόμενοι, φωνάζουν κράζοντες, Νόμων θεράπευσον πάθη τ δεινς κατακεντοντα τ σμα κα καίοντα δ μλλον τν θλίαν ψυχήν μου, να σ μακαρίζω, ες πάντας τος αἰῶνας.
Σσαι λαν τν κάμνοντα νοσημάτων νιάτων, τν προσερχομένων τ να σου, γιε, σν πόθ κα πίστει τε κα τν δακρύων πιῤῥο, τ τν μακαρίων κα σεπτν σου λειψάνων φ τε κα προσψαύσει, Νόμων θεοφόρε, να σ ελογομεν, ες πάντας τος αἰῶνας.
Θεοτοκίον.
Παρθενομτορ χραντε, τς ψυχς μου τ τραύματα κα τς μαρτίας τς ολς ξάλειψον, νοσοντά με ασαι, σν τ ψυχ κα σώματι· παθν τε κα ζάλης κα κακώσεως δαιμόνων, ξαίρουσά με τάχει, δυσωπ Σε Παρθένε, να Σ μεγαλύνω τήν Κεχαριτωμένην.

δ θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.
Ο βίος σου, θεόφρον, πέφυκε δοχεον τς τρισηλίου θεότητος, γιε, ξ ο λαμβάνομεν πάντες ταχεαν ασιν.
Νευρούμενος γάπ τ πρς τν Δεσπότην, τς τν δαιμόνων νέδρας κούφως ξέφυγες κα ορανν βασιλείας γέγονας μέτοχος.
Μεγάλως γωνίσω, πάτερ θεοφόρε, κα δωρεν πολαύσας μεγάλων τε, το ατρεύειν τς νόσους τν εφημούντων σε.
Θεοτοκίον.
ξέφυγον τ σπλάγχα τ πεποθημένα, θεομακάριστε Κόρη πανάμωμε, λλ τ Σ μεσιτεί πρόφθασον σσόν με.

ξαποστειλάριον. ν Πνεύματι τ ερ.
ν σώματι διατελν, τν γγέλων τν βίον, πλθες σπερ σαρκος κα τ κόσμ δείχθης φωστρ ειλαμπέστατος κα τος πσιν δειξας, Νόμων θεοφόρε, μοναζόντων τ κλέος, σκητν καλλονή κα τν Πατέρων δόξα.
Θεοτοκίον.
λπς το κόσμου γαθή, Θεοτόκε Παρθένε, τν Σν μαχον, Δέσποινα, προστασίαν ατομεν, ο θλίψεσι συσχεθέντες κα κλυδωνιζόμενοι, το βίου τας τρικυμίαις, στσον αρας τν παθν κα λιμένας πρς Θεο μβίβασον θελημάτων.

Ες τούς Ανους στμεν στίχους δ΄  καί  ψάλλομεν  τά  κόλουθα  Στιχηρά, δευτεροντες  τό πρτον.
χος α΄. Τν ορανίων ταγμάτων.
καθαρά σου καρδία, Πάτερ, νέδραμεν ες ορανίους νόας, σν ατος το Δεσπότου· τ θρόν γρ τ θεί παρεστηκώς, πρ πάντων κέτευε, το λυτρωθναι κινδύνων κα πειρασμν κα σωθναι τς ψυχς μν. (Δίς).
Τς Ταμασέας τ κλέος, τν Κυπρίων φωστήρ, τν θαυματουργημάτων λαμπρς ωσφόρος, Νόμων γρ Μέγας πάντας μς, συγκαλε ν τ μνήμ ατο, το ατρεσαι τ πάθη τ ψυχικά κα το σώματος νδοξος.
Δετε συνάχθητε πάντες, π περάτων τς γς, π ποικίλων νόσων κατεχόμενοι, πόθ ἀῤῥύσασθε πλουσίως χάριν εί, ναργύρως παρέχει γάρ, τν νοσημάτων τν ασιν δαψιλς, τος νοσοσι τ άματα.
Δόξα. χος πλ. δ΄.
Τν μοναστν τ πλήθη τν Καθηγητν σ τιμμεν, πατρ μν Νόμων· σ γρ φυγαδεύων, τν Ταμασέαν οκησας. Τν σάρκα γρ σταυρώσας, Χριστ κολούθησας· τν δόλιον φιν, τος τν δακρύων μβροις, Πάτερ, πέπνιξας, ξω  σαρκός κα κόσμου γενόμενος· τος γρ σκήσεως θλοις, χρυσίου λαμπρότερος πήστραψας, σιε, κα καθαρν δοχεον γένου το Πνεύματος, Νόμων παμμακάριστε· πρέσβευε τ Κυρί, λεηθναι τς ψυχς μν.
Κα νν. Θεοτοκίον.
Δέσποινα πρόσδεξαι, τς δεήσεις τν δούλων Σου κα λύτρωσαι μς π πάσης νάγκης κα θλίψεως.

Δοξολογία Μεγάλη κα πόλυσις.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου